વાસ્તવમાં, વિષ્ણુજીએ માતા લક્ષ્મીને આ શિક્ષા અન્ય કોઈ કારણસર નહીં.. બગીચામાંથી ફૂલ ચોરવાના કારણે આપી હતી... પણ વિચારવા જેવી વાત છે કે માતાએ આવું કેમ કર્યું?
મિત્રો, આ તે સમયની વાત છે જ્યારે વિષ્ણુજી પૃથ્વીના દર્શન માટે આવવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. આ જોઈને માતા લક્ષ્મીનું મન એટલું આતુર થઈ ગયું કે તેઓ વિષ્ણુજીને પૂછ્યા વગર રહી ન શક્યા. માતાએ તેમને પૂછ્યું.. સ્વામી તમે ક્યાં જવાની તૈયારી કરો છો, તેમણે લક્ષ્મીજી દેવીને કહ્યું હું પૃથ્વીના દર્શન કરવા જાઉં છું. લક્ષ્મીજીએ કહ્યું.. સ્વામી મારે પણ તમારી સાથે ચાલવું છે.
આ સાંભળીને પ્રથમ ભગવાન નારાયણે કહ્યું, દેવી, જો તમારે ચાલવું હોય તો તમારે જવું જ જોઈએ, પરંતુ આ માટે તમારે મારી એક શરત સ્વીકારવી પડશે. શરત એ છે કે તમારે પૃથ્વી પર ઉત્તર દિશા તરફ ન જોવું જોઈએ. લક્ષ્મીજીએ આ શરત સ્વીકારી લીધી અને તે પછી બંને પૃથ્વી પર ચાલ્યા ગયા.
વહેલી સવારે બંને પતિ-પત્ની ધરતી પર પહોચ્યા હતા જ્યાં રાત્રે વરસાદના કારણે વાતાવરણ ખુબ જ ખુશનુમા બની ગયું હતું. આ જોઈને માતા લક્ષ્મીજી પ્રકૃતિના સૌંદર્યમાં એટલા ખોવાઈ ગયા કે તેઓ વિષ્ણુજીને આપેલી પોતાની સ્થિતિ ભૂલી ગયા. અહીં-તહીં જોઈને તે ઉત્તર તરફ જોવા લાગી. નજીકના બગીચામાંથી ફૂલોની સુગંધ આવી રહી હતી, માતા લક્ષ્મી ત્યાં ગયા અને ત્યાંથી ફૂલો તોડવા લાગ્યા. આ પછી તે વિષ્ણુજી પાસે પહોંચી.
માતાના હાથમાં ફૂલો જોઈને નારાયણ સમજી ગયા કે લક્ષ્મીજી તેમની સ્થિતિ ભૂલી ગયા છે, પરંતુ તેમને સૌથી વધુ દુઃખ એ હતું કે તેમણે એક માળીના બગીચામાંથી ફૂલો ચોર્યા હતા. જ્યારે માતા લક્ષ્મીને આ વાતની જાણ થઈ ત્યારે તેમણે ભગવાનની માફી માંગી. ત્યારે વિષ્ણુજીએ તેને સમજાવીને કહ્યું, પ્રિય, તેં જે ભૂલ કરી છે તે પાપની શ્રેણીમાં આવે છે, તેથી આ ભૂલને માફ કરવામાં આવશે નહીં પરંતુ સજા થશે. અને તેની સજા એ છે કે જેના બગીચામાંથી તમે આ ફૂલો ઉપાડ્યા હતા તેની પાસે તમારે ત્રણ વર્ષ સુધી દાસી તરીકે રહેવું પડશે.
આ પછી ભગવાન વિષ્ણુ પાછા વૈકુંઠ ગયા અને માતા એક છોકરીનું રૂપ લઈને તે માળીના ઘરે ગયા. એ માળીનું નામ હતું માધવ. માતા જ્યારે માધવના ઘરે પહોંચી તો તેણે જોયું કે માળીના ઘરના નામે એક જર્જરિત ઝૂંપડું હતું, જેમાં તેની પત્ની, ત્રણ પુત્રીઓ અને બે પુત્રો રહેતા હતા.
લક્ષ્મીજી માધવ પાસે ગયા અને તેમને કહ્યું- બાબા, હું એક ગરીબ છોકરી છું, આ દુનિયામાં મારી સંભાળ રાખનાર કોઈ નથી, તેથી જો તમે મને તમારી જગ્યાએ નોકરી પર રાખશો તો તે તમારા પર ખૂબ જ કૃપા કરશે. આ સાંભળીને માળી ચોંકી ગયો, તેણે કહ્યું - દીકરી, હું પોતે ખૂબ ગરીબ છું, કોઈક રીતે બગીચાના ફૂલો વેચીને મારા પરિવારનું ધ્યાન રાખું છું. આવી સ્થિતિમાં હું તને શું કામ આપું, પણ જો તારી ઈચ્છા હોય તો તું મારી દીકરીની જેમ અહીં રહી શકે છે, આપણે બધા જે સૂકું સૂકું ખાઈએ છીએ, તે પણ તને આપીશું.
માધવના આ શબ્દો સાંભળીને માતા લક્ષ્મીનું હૃદય મીણની જેમ પીગળી ગયું અને તે તરત જ ત્યાં રહેવા તૈયાર થઈ ગઈ.
પરંતુ માતાના આગમનથી માળીના જીવનમાં ચમત્કારિક પરિવર્તન આવવા લાગ્યું. તેના ફૂલોનું વેચાણ એટલું વધી ગયું કે તેણે એક ગાય, નવું ઘર, તેની પત્ની માટે ઘરેણાં અને તેની પુત્રી અને પુત્રો માટે વધુ કપડાં ખરીદ્યા.
એક દિવસ માધવ એકલો બેઠો પોતાના જુના દિવસો યાદ કરતો હતો. પછી તેનું ધ્યાન એ વાત પર ગયું કે આ છોકરી કોઈ સામાન્ય છોકરી નથી, કારણ કે તેના આવ્યા પછી મારો ધંધો ઘણો વધી ગયો છે. આ ચોક્કસપણે કોઈ દેવીનો એક ભાગ છે.
ધીમે ધીમે સમય વીતતો ગયો અને મા ત્રણ વર્ષથી એ ઘરમાં હતી. એક દિવસ માધવ ખેતરોમાં કામ કરીને તેના ઘરે પાછો આવ્યો, તેણે જોયું કે તેના ઘરના દરવાજે એક દેવી ઝવેરાતથી લદાયેલી છે. થોડીવાર તેને જોયા પછી બધા સમજી ગયા કે આ છોકરી બીજું કોઈ નહિ પણ દેવી લક્ષ્મી છે. આ પછી માધવ તરત જ માતાની માફી માંગવા લાગ્યો. માતાએ તેને કહ્યું- માધવ, તારા જેવા સ્વચ્છ હૃદયના વ્યક્તિની જગ્યાએ રહીને મને ખૂબ આનંદ થયો, તેં મને આટલા વર્ષો સુધી તારી પોતાની દીકરીની જેમ તારા ઘરમાં રાખ્યો, તેથી હું તને આશીર્વાદ આપું છું કે આજથી દરેક પ્રકારના તમારા ઘરમાં ખુશીઓ આવશે.વાસ થશે અને તમારા ઘરમાં ક્યારેય પૈસાની કમી નહીં આવે. આ પછી માતા લક્ષ્મી રથમાં બેસીને પાછા બૈકુંઠધામ ગયા.
.jpg)
0 ટિપ્પણીઓ